و سرانجام سکوت
برای همیشه شکسته شد...
منم دلشکسته ام ، اما دلشستگیم را چه سود
خوش به حالت که مرا داری . . . 
وقتی روزها گذشت و خورشید را ندیدی
وقتی نیمه شب ستاره ای از آسمان نچیدی
وقتی رمقی برای پرواز باقی نماند برایت
وقتی در بند شدی
وقتی زندانی شدی
اسیر شدی و زارتر از آن
وقتی به این تاریکی
این زنجیرها و بندها عادت کردی
و یادت رفت که بیرون از این زندان هم آسمانی هست
و دنیایی هست ورای تصور تو
چه می توانی بکنی ؟
مثل اینست که خوابی
داری در یخبندان زیر برفها دفن می شوی
و خودت هم نمی دانی
اینجاست که باید دستی به یاریت بیاید
باید نسیمی بیدارت کند
باید راهت اندازد
بندهایت را باز کند
میان دو دست بگیردت و پروازت دهد
دری که به نور میرسد تنها یکی است
باقی راه ها را هر آنکس رفته است باز گشته
اگر او را یافتی و به دیار نور رسیدی
اگر به دیار خویش بازت خواند
اگر به خانه راهت داد
اگر از آغوش خویش نتاراندت
از سر عنایت است نه از سر لیاقت !
پس زبان به شِکوه از خویش بگشا !
آشنا اگر آشنا را بگریاند ، سوز زخمش بیشتر است
مگر روزی بر تو گذشته است که او را نگریانی؟
اگر به آن خانه رسیدی
دیگر چه جای خوف از طوفانها . . .
آنزمان مرا نیز فراموش نکن 
اینها که خواندی ، شرح آن روزگار تنهایی بود
خوش داشتم تمام آنچه مرا تا دیار تو رساند ، به یاد آورم .
میدانی؟
می خواستم هر طور شده و به هر بهانه ای که می توانم
سر حرف را باز با تو باز کنم
سفره دلم را می خواستم دوباره پیش رویت بگشایم
دفترت را که گشودم قدری عطشم فرو نشست
نوشته هایت خطی بود از نور
و من له له می زدم برای روشنایی ، برای نور
مشتاق بودم ، سر نمی شناختم از پا
این کلمات تو بود
این خط و نشان تو بود که چشمان احساسم را خیره می کرد
اما حالا چشمانم را به خطوط دیگری خیره کرده ام
خطوطی که مطمئنم برای همیشه از آن من خواهد بود
این خطوط اینچنین می گویند :
آنگاه که دلتنگ شدی
آنزمان که دستان بی رحم بغض ، گلویت را فشرد
و هر هنگام که پاکی احساست ما را طلب کرد
دسته ای یاس بردار و ببوی
و از حریر گلبرگهایش
قامت ساقه هایش
و دفتر برگهایش بخوان نام ما را
و من هم ، هر آن که دلتنگ می شوم آرام با خود زمزمه می کنم :
سلام علی آل یس ...
و این باقی ترین دفتر من است
نمی دانم می دانی این روزها چه می گذرد به
سرا پرده محبت تو؟ دلم را می گویم ؛
همانی که زیور عشق به گردنش آویختی
و حلقه بندگی به گوشش انداختی ؛
همانی که تک درختی خواستیش که تنها باشد
و آسمان تو ؛
همانی که در جنگل سر خوردگی
آنگاه که همه سخت بدنبالش گذاشته بودند ،
صید تو شد ؛
همانی که...
چه می گویم ؟! مگر می شود ندانی ؟!
نه ؛ غیر ممکن است...
بالِ پرنده ُامیدم را به تیر یأس شکستی !
کلبه یَقینم را موریانه تردید ویران کرد.
میدانم که هر رفتنی باز گشتی دارد
و هر گریستنی را در پس لبخندی نهاده اند .
تو رفتی ؛ اما من از چیز دیگر می نالم ؛
هر چه کرده ام ، همه ترکه ای شده اند
و عزم نواختنم دارند .
تگرگ گمراهی حالا می خواهد به تازیانم بگیرد...!
این آذرخش شهوات است که سر سوزاندن مرا دارد .
می دوم ؛ این در و آن در میزنم .
زیر پایم را که می نگرم ، بیشتر می لرزم ؛
محبت ، نقطه آغاز دلباختگی است
و دلباختگی سکوی را هی دیگر ...
و همه حرف، همین جاست .
عشق در بی رنگی است که به چشم می آید .
عاشق آنست که مبهوت ،
چشم از همه منظره ها بر گیرد .
آری هر رفتنی باز گشتی دارد
و هر گریستنی را در پس لبخندی نهاده اند.
امروز بر می گردم .
اما اینک در بیابانی هستم عطش خیز
و زبانم در دهان خشکیده .
این بیابان را نمی دانم چقدر
و نمی فهمم تا کجا دویده ام ؛
تنها این را می دانم که خستگی ،
شانه هایم را به زیر می کشد و بر خاکم می نشاند .
می نشینم اما دلم نمی آید دیده از افق بر گیرم ؛
خاموشی شدن ِخورشید تماشایی نیست
اما با غم غربت من همرنگ است .
همین کافی است که من و آسمان ،
دل به دل هم بدهیم و بر غم خود بغض کنیم
نمی دانم دردم چیست ؟
چرا التهاب قلبم آرام نمی گیرد ؟
چرا شور دلم ، صبور نمی شود ؟
چرا در تب و تابم ؟ چرا بی تابم ؟
انگار بنای سینه ام در حال فرو ریختن است ! اما نه !
تمام وجودم چشم شده و بدنبال امیدی ،
تمنای نویدی ....
نمی دانم در طلب چه هستم
اما همه هستی و توانی که برایم باقی مانده ،
پا شده اند تا حرکت کنم .
نمی دانم تا کجا خواهم رفت
اما می دانم که سنگ صبوری ، مونسی
و همدمی می خواهم که مقابلش بنشینم ،
برایش از دردها ی سینه ام بگویم ،
از زخمهای عمیق قلبم بگویم
از حیرانی روانم بسرایم ؛
آن زخمهایی که نمی دانم چرا بر سینه ام نشست !
اشتباه نکن ؛
زخمهایی که از رفتنت نصیبم شد را نمی گویم
حیرانی روانم را می گویم ؛
سر افکندگی وجدانم را می گویم ؛
می خواهم با هر کلمه ای ، با هر شکفتن بغضی ،
نگاه نگرانش را در بیان احساسم تصویر بگیرم .
آنگاه که اشک بر سریر چشمانم نشست
و لبانم شروع به لرزیدن کرد
و دلم خواست شانه ای را ،
که سر بر آرامش آن گذارم و زار بگریم ،
بیاید سرم را میان دو دست بگیرد
و بعد در آغوشم کشد
و من فارغ از خیال سوخته رنجهایم
بال در بیاورم در آسمان آغوشش
و تا اوج پر بگیرم و سبک شوم
من میروم ؛ اما نمی دانم تا کجا ؛
می روم تا منبع نور را بیابم . به او می گویم:
همه چیزم به باد رفته است ؛
کاه شده ام به دست باد ؛
تو دوباره مرا خواندی ؛
تو اگر رنجیده باشی ، نمی رانی ؛
اگر آزرده باشی ، به رو نمی آوری.
می دانم که که پای ارادتم می لنگد ،
چشم طاعتم کور است ،
دستهای دوستیم سست شده اند
می دانم که آنکه لایق محبت است تویی .
اینها همه شیطنتی بیش نبود
پس مرا به خودم وا مگذار که احساسی دارم
به سپیدی حریر
این را بدان آنچه در درون خود می پرورم
یقین توست ، عشق توست و توکل و اعتماد به تو
توقع من از زیستن و انتظارمن از زندگی تویی....تو
ای معبود من . . .
به مژگان سيه کردی هزاران رخنه در دينم
بيا کز چشم بيمارت هزاران درد برچينم
اگر بر جای من غيری گزيند دوست حاکم اوست
حرامم باد اگر من جان به جای دوست بگزينم
به یاد بیاور روزهایی را که اینچنین نبودی
به یاد بیاور روزی را که بدون خواستن
هر آنچه لایقش بودی و نبودی برای تو بود
به یاد بیاور روزی را که از نابودی بزرگترین داشته هایت
هراس داشتی
چشمانت را باز کن
امروز همان روز هراس توست
بدون خواستن ، داشتی
و حال ، هیچ نداری
چشمانت را بسته ای که هیچ نبینی
با شتاب در پی آنی هستی که نباید
تو برای آنکه آرزوهایت را فرا چنگ آوری
برای آنکه پیروز شوی
ایمانت را گرو گذاردی
توفیق انسان بودن را از خود گرفتی
تو نتوانستی نعمتهای نا خواسته خدا را قدر بدانی
نعمتهایی را که همه آرزوی داشتنش را داشتند
همه چیز در احاطه تو بود
تو همه چیز بودی
نه برای من ، برای همه آنانی که انسانیت را می شناختند
اما حالا چه ؟
هیچ نیستی
غروری که از آن به نیکی یاد می کردی
تو را نابود ساخت
تو را از همه چیز دور کرد
تو بزرگترین چیزت را باختی
وقار
متانت
مردانگی
و شاید انسانیتت را
آنگونه ای باش که هستی
و آنگونه ای شو که بودی
خودت را دریاب
نه به خاطر من
به خاطر خودت
خودی که نابودش کرده ای
بیدار شو
چشمانت را باز کن
در آینه زندگی خودت را تماشا کن
پاک کن آن نیرنگ هایی را که به چهره نشاندی
پاک کن کثافت هوس را از درونت
انسان شو . . .
این قلم من است که به تپش افتاده
می تپد تا شاید
وجودم را دوباره زنده سازد
فقط نوشته ام که تو بخوانی
اما امیدی ندارم
ولی باز ، می خواهم
هدیه ای باشد برای تو ، از من
اگر خواستی آنگونه ای بخوانی که من نوشتم
آخرین مطلب ، اولین مطلب است
پس از آخر صفحه شروع کن
باز هم با تو ، باز هم با تو می گویم . فقط با تو .
هر چه روزها می گذرند چه تند و چه آرام
تازه می فهمم زندگی یعنی چه ؟
تازه می فهمم درد یعنی چه ؟ تنهایی یعنی چه ؟
خیلی فکر می کنم اما هنوز سر جای اولم
سعی می کنم همانطوری که تو گفتی عاقل باشم ، نه عاشق
اما هر چه ازعقلم بیشتر استفاده می کنم
انگار احمق تر می شوم .
وقتی درکم بالا میرود آرزو می کنم که ای کاش هیچ نمی فهمیدم
و هیچ احساس نمی کردم .
بگذار حرف بزنم نه از آنچه بین من و تو گذشت
بلکه از آنچه بین من و دنیای من است .
بگذار بگویم که درد دوری از تو و یا واضح تر بگویم
غم اینکه همیشه مرا از خودت راندی ودورم ساختی
دردی نیست که آزارم میدهد
ترا می خواستم که تنها نباشم ، ترا می خواستم که شاید بتوانی
دردهایی را که سراسر وجودم را فرا گرفته بود
درمان کنی . درمان هم کردی .
دردی به دردهایم اضافه کردی که درد دیگران را فراموش کردم .
همیشه از غم دیگران رنج می بردم
همیشه نالۀ چشمان دیگران مرا صدا می کرد
همیشه به خاطر گناه دیگران من شرمسار بودم
و به خاطر پریشانی دیگران من افسرده
همه چیز را می دیدم ، می شنیدم ، ولی همیشه آرام بودم .
مجبور بودم که آرام باشم .
شب هنگام من بودم و آینه ، من بودم و خدای من ، من بودم و آرزو
فقط آرزویی برای دیگران ، برای دردهای دیگران .
وقتی درد خودم آزارم داد
فکر می کردم نالۀ چشمانم را بقیه می شنوند
اما نالۀ چشمان مرا هیچکس نشنید ، باز هم آرام بودم . آرام آرام .
تنها رفیق این روزها اشکهایم بود ، که نالۀ چشمانم را شنید
و در غم او شریک شد .
اشکهایم مقدس است . دوستش دارم چون همیشه با من است
و در اوج ناراحتی آرامم می کند ، باز هم آرام .
من خوشبختم . اما نمی دانم چرا آنرا احساس نمی کنم ؟
وقتی به اطراف نگاه می کنم از همه چیز لذت می برم .
همه چیز برایم زیباست .
ولی خودم را دوست ندارم . دلم نمی خواهد او لذت ببرد .
می خواهم بسوزد ، در آتشی که خود به پا کرده است .
نمی دانم الان به چه فکر می کنی ؟ بهتر است که نمی دانم !
همیشه مبهمات با من بوده اند . شاید صلاح من این باشد
زیرا ظر فیت شنیدن به هر صورتی را ندارم .
بی تو بودن درد نیست ، غم نیست ، فقط تنهایی است .
ولی شاید با تو بودن درد باشد ، غم باشد .
دوست داشتن گناه نیست ، اما دوست نداشته شدن گناه است .
گناهی که مجازاتی سنگین دارد.
مجازاتی که من احساس کردم و هنوز هم هرزگاهی
ضربات شلاقش را حس می کنم
و درد آن تا مغز استخوانم رسوخ می کند .
امروز آرامم
و آرامش و شادی جایگزین دلهره ها و پریشانی همیشگی ام شده اند
باید بیشتر مراقب خود باشم
چون در مدت چند سال اخیر ، سخت تحت فشار بوده ام
با اینحال حالم خوب است و عظیم ترین درد من جسمانی نیست
همیشه گفته ام و اینبار هم می گویم : چیزی شگرف در درون من است
همیشه وجودش را احساس می کردم ،
اما هیچگاه نتوانستم بیرونش بکشم
به خاطر تو ، من بسیار زجر کشیده ام ، حرف شنیده ام
از دیگران ، از تو و حتی از خودم
بر تو هم همین رفته است ، می دانم
اما برکت این ماجرا این بود که در درونمان چیزهایی را کشف کردیم
که با آنها ، دست کم از هستی خود آگاه شدیم
فهمیدیم که زنده ایم ، فهمیدیم که سختی چیست ، صبر چیست
و از همه مهمتر معنی عشق را فهمیدیم و حتی احساس کردیم
هر عشق هماره عظیم ترین و مهمترین عشق جهان است
عشق مثل یک کلوچه نیست که بتوانیم آنرا
به قطعات کوچک تقسیمش کنیم فقط یکی و سراسر عشق است
عشق ، شگفت انگیزترین چیزی است که
در زندگی هر کس رخ می دهد و همیشه جاودان است .
آرام بخش است . برای انسان هیچ معیاری تعیین نمی کند .
هیچ چیز را انتخاب نمی کند .
به سادگی ، حقیقت وجود آدم را می پذیرد
عشق چیزی است که بیش از هر چیز داشتنش را دوست داریم
و بیش از هر چیز دادنش را ، و هیچکس نمی فهمد که
عشق همان چیزی است که همواره داده می شود
و هیچوقت آنطور که باید ، پذیرفته نمی گردد
درست است که می توانیم دربارۀ کسی بگوییم :
او کسی است که بیش از هر کس و هر چیز در جهان می خواهمش
اما فقط کسانی که عاشق اند در چنین گفتن صادق اند
زیباترین رخداد زندگی من بوده است . با وجود تمام مشکلاتش . . .
می دانی انسانی که خود را برای خویشتن آشکار می سازد
آرزویش چیست ؟
آرزویش اینست که دیگران درکش کنند
برکت روزهایی را که با هم گذرانده ایم ، هنوز در روح من است
هزار بار ساعتهایی را که پهلو به پهلوی یکدیگر بودیم ، مرور کرده ام
بی توقف ، واژه هایی را که به من گفتی تکرار می کنم
و هر بار گویی بهتر درکشان می کنم
وقتی صدای ترا می شنوم
نرمی و حقیقت زندگی پیش رویم پدیدار می شود
اما هر بار که می خواهم پاسخی بدهم
ترس تمام وجودم را فرا می گیرد
وبگونه ای غریب ، خود را ناتوان احساس می کنم
همیشه به همین راضی بوده ام که ما دو نفر می توانیم
این جهان را پشت سر بگذاریم
و به جهانی حقیقی برسیم . جایی که دیگر از نشدنها خبری نباشد .
اما حالا احساس حقارت می کنم .
تو با مسائل مهم و آنچه در ذهن من است
چنان برخورد می کنی که انگار هیچ ، نیستند
همیشه می خندی ، مسخره می کنی
من عاشقم ، و تمنای چیزی بیشتر از آن دارم که تو می خواهی
هر بار یکدیگر را می بینیم ،
تو سراسر فضا را به جای من پر می کنی
من عاشقم ، و میدانم برخورد صمیمی زمان خودش را دارد
و سپس زود می گذرد.
نمی خواهم هیچ نکتۀ مهمی در میان ما فراموش شود
چون نمی دانم پس از این لحظه چه رخ خواهد داد
رابطۀ ما قوی و کافی بود ، اما نمی دانم
چرا نتوانست مرزهای محدود کنندۀ عشق را بردارد
به هر حال خود را در دستان تو می گذارم
یک انسان ، زمانی می تواند خود را در دستان کسی بگذارد
که عشقش چنان عظیم باشد
و نتیجۀ این تسلیم :
آزادی مطلق باشد
تو به یاد خودی و من به یاد تو
تو بر خواست خودی و من بر نهاد تو
در تنهایی خود سرگردانم
و روز به روز بر زیانم
و از گریستن در تاریکی
به فغانم
چشم به روزی دارم که تو مانی و من نمانم
درسر گریستنی دارم ، دراز
ندانم که از حسرت است
یا که از ناز
گریستن از حسرت ، بهرۀ شکست است
و گریستن شمع ، بهرۀ ناز
بازم ده ، تا قصۀ درد خود به تو پردازم
من چه دانستم
که در طریقت تو
به ناز کسی ، تو او را خواهی
من چه دانستم ؟
بر امید وصل ، چندان اشک باریدم
که بر آب چشم خویش ، تخم درد بکاریدم
برای اینکه تو را دریابم ، این دردها را پسندیدم
و محنت را ، همه دولت انگاریدم
من چه دانستم
کار آن دارد ، که تا تو ، که را خواهی
تعز من تشاء و تذل من تشاء
خدایا یه روزایی ، من تو را از یاد برده بودم .
یه روزایی ، من بدون اون نمی تونستم زندگی کنم .
فقط تویی که از دلم خبر داری .
فقط تویی که صدامو می شنوی .
فقط تویی که می دونی تو این دل شکستم ،
چی می گذره !
دیدی با دلم چی کار کرد ؟
دیدی خودم با دل خودم چی کار کردم ؟
خدایا ، یه بار طعم جدایی را چشیدم .
یه بار طعم تنهایی را چشیدم .
تازه اون جدایی کجا و . . .
منو رها نکن .
منو به خودم وا نگذار .
قلبمو آروم کن و دلمو دریا .
فقط تولایق عشقی .
اما نمی دونم چرا بعضی وقتا ،
دنیا آدمو به خودش مشغول می کنه ؟
آدمو گول می زنه .
کاش بهم می گفتی که این غما .
کفارۀ گناهامه .
کاش بهم می گفتی این ناراحتیا پاکم می کنه و محکم .
اون چیزی که آزارم میده ، خفت و ذلتمه .
دیدی خدا چه قدر تحقیر شدم ؟
اما نه ، خفت و خواری به دست توست .
پس اونو به دست کسی نده .
نذار هر کسی بتونه خوارو حقیرم کنه .
کاش به سوی خدا رفته بودیم
و روح خود را از زشتی ها و ناپاکی ها زدوده بودیم
و به جای آن یک روح جاودانی ، آرام و پاک ، داشتیم
کاش به سوی خدا رفته بودیم
و در پیشگاهش سوگند خورده بودیم
که غبار کینه و نفرت را از دلهامان بشوید
و تخم صفا و گذشت و محبت را در وجودمان بکارد
کاش به سوی خدا رفته بودیم
و با هم پیمان بسته بودیم
هنگامیکه خواستیم از هم جدا شویم
با اخلاص و احترام باشد نه با کینه و نفاق
اما دیگر دیر شده است
چون از هم جدا شدیم
پس بیا هم اینک در پیشگاه خدا ، پیمان ببندیم
که خاطره آنروزها را هیچگاه از صفحه دلمان نزداییم
سرگذشت من سرگذشت انسانی است که نمی داند سر انجام به کجا خواهد رسید ؟
واقعا نمی داند اکنون در کدامین مرحله بسر می برد ؟
نمی داند چه کرده است ، چه میکند و چه خواهد کرد ؟
آرام و بی صدا نشسته است و هر روز از پنجرۀ اتاق آسمان را می نگرد .
منتظر است که باز آسمان تاریک شود و درد دل با او را از سر بگیرد .
شاید اول فقط نظارۀ آسمانی بود که آرام آرام تاریک می شد
و هم صحبتش می گشت ، ولی حالا
نظارۀ آسمانی است که به کلی تاریک شود
منتظر است که سیاهی همه جا را فرا بگیرد و او را نیز در کام خود فرو برد .
چند روز پیش جمله ای از پائولو خواندم که نوشته بود :
اگر کسی قدرت خودکشی داشته باشد ، قدرت زندگی کردن هم دارد .
اما من نه قدرت خودکشی دارم و نه زندگی .
خوار کردن هایت کمرم را شکسته است ، تاب بلند شدن ندارم ، آزارم می دهد .
کاش می شد دوباره به دوران کودکی برمی گشتم
کاش دوباره از نو شروع می شد .
شاید روزی بشنوی که من دیگر نیستم ، آنروز دیگر کار از کار گذشته است .
به قول شعر خودتان :
شاید بروم و دیگر برنگردم
دیگر آسمان چشمانم روشنایی را نبیند .
جمله ای ازت شنیدم
توی آخرین تماسم
مثل یک غریبه گفتی
من ترا نمی شناسم
با یه لحن بی تفاوت
زندگیمو تیره کردی
گفتی ممنون می شم از تو
اگه دیگه برنگردی
با شنیدنش شکستم
به کسی چیزی نگفتم
با خودم قرار گذاشتم
دیگه یاد تو نیفتم
داشتم از غمت می مردم
تو سکوت مرگبارم
واسه تو ازت گذشتم
فکر نکن دوست نداشتم
می دونم که از نبودم
جامو خالی حس نکردی
من جواب ازت گرفتم
با چه لحن تند و سردی
آخه من چطور عزیزم
دیگه نشنوم صداتو
فکر نکن که بردم از یاد
لحن خوب خنده هاتو
لااقل برامون ای کاش
مونده بود یه راه آشتی
حیف از اینکه واسه خوبی
دیگه هیچ راهی نذاشتی
آرزوی رفته بر باد
من مزاحمت نمی شم
آخرش نشد بمونی
واسۀ همیشه پیشم
شاعر: بی نام
کاش می شد سرنوشتی نو نوشت
زندگی ر ا با ز ، از او ل گرفت
کاش می شد در میان اینهمه دلواپسی
خنده ر ا با دلخوشی ، از سر گرفت
کاش می شد توی این دلهای تار
عکس نوری و نگاهی ر ا گرفت
کاش می شد خالی می گشت این دلم
جای خا ک ، با ز ، آتش می گرفت
کاش می شد صاف و آبی می شد و
نقش و رنگ و بوی دریا می گرفت
کاش می شد مثل خاطرات پیش از این
دست من در دست تو جا می گر فت
اینهمه ای کاش ها بی فایده است
کاش می شد آرامشی بی انتها
در تمام پیکرم پا می گرفت
تمام عمرم را در دره ای سپری کردم
زیرا خیالات اندوه در میان دستانم جاری بود
تمام عمر چشم به راهی دوختم
چرا که گمان می کردم هر آغاز، پایانی دارد
اما انتهای راه من سرابی بیش نبود
تمام لحظات در انتظار نگاهی بودم
زیرا آنقدر چشم به او دوخته بودم که وامدارچشمانم بود
تشنگی قلب من ، دلیل بر وجود آب زلالی بود
وسوزش دلم ، دلیل بر آتش فراق
روح ، زوال پذیراست
اگر فسرد ، دیگر شاداب نخواهد شد
چندین بار خودم را به گناهانی که هرگز مرتکب نشده ام متهم کرده ام
فقط به خاطر اینکه
دیگری در حضورم احساس راحتی کند
مگر گناه جز باری است که بر دوش سنگینی می کند ؟
مگر گناه جز آتشی است که هر لحظه قلب انسان را می سوزاند ؟